Nō – forma teatralna obejmująca muzykę, taniec i dramat. Jej początki sięgają XIV wieku. Została opracowana wraz z kyōgen, komicznymi utworami wykonywanymi podczas przerw w głównym spektaklu. Połączona sztuka nō i kyōgen znana jest jako nōgaku. Teatr ten został spopularyzowany i sformalizowany przez twórcę o imieniu Motokiyo Zeami w okresie Muromachi (1333–1573).
Bunraku – teatr lalkowy. Pojawił się jako popularna rozrywka w okresie Edo w Osace i przekształcił się w teatr artystyczny pod koniec XVII wieku. Lalki mają wielkość około połowy naturalnej wielkości człowieka i każda z nich jest obsługiwana przez trzech operatorów. Manewrują oni kończynami, powiekami, gałkami ocznymi, brwiami i ustami lalek. Są ubrani na czarno, co czyni ich „niewidzialnymi”. Fabuła jest opowiadana przez jedną osobę, która mówi głosem wszystkich lalek, a zatem musi mieć różnorodny repertuar wypowiedzi głosowych, aby reprezentować zarówno płcie, jak i wszystkie grupy wiekowe. Tempo narracji podyktowane jest muzyką towarzyszącą graną na shamisenie. Bunraku i kabuki często przedstawiają historie oparte na adaptacjach skryptów o podobnych motywach.