Po powrocie z Perugii był świadkiem domowej tragedii. Ojciec, dowiedziawszy się o romansie swojej drugiej żony Parisiny z synem Hugonem, nakazał oboje wtrącić do wieży i następnej nocy (z 21 na 22 maja 1425) stracić. Prawdopodobnie to wydarzenie pozostawiło w usposobieniu Leonella pewien rodzaj smutku, który stał się znamienną cechą jego charakteru. Mikołaj starał zadośćuczynić synowi, biorąc go odtąd wszędzie ze sobą i okazując mu wiele miłości. Po śmierci Hugona wyznaczył też Leonella na swego następcę. W 1429 roku uzyskał potwierdzenie jego kandydatury przez papieża. W trosce o jego wykształcenie sprowadził do Ferrary w kwietniu 1429 roku jednego z najwybitniejszych uczonych i wychowawców włoskich w tamtym czasie – Guarina Guariniego z Werony. Guarino uczył Leonella przez pięć lat do czasu jego ślubu z Małgorzatą Gonzagą. Czytał z nim Wergiliusza, Cycerona, Waleriusza Maksymusa, Justyna, Owidiusza, Terencjusza, swoim zwyczajem nie zaniedbując też ćwiczeń fizycznych. Leonello, nawet opuszczając Ferrarę, pamiętał o swoim wychowawcy: słał mu zabite na polowaniu sarny i bażanty lub książki, które nabył, innym razem prosił o wyjaśnienie trudniejszego fragmentu tekstu u starożytnego autora, przesyłał listy, w których opisywał zajęcia na wsi: polowania, tańce i śpiewy, czytane książki.