Guarino ze swej strony odnosił się do swego ucznia z nie mniejszym przywiązaniem: chciał, aby go w przyszłości nazywano Guarino Leonelli. Listy do Guarina i do ludzi uczonych Leonello pisał po łacinie, do znajomych – po włosku dialektem ferraryjskim. Układał też wiersze łacińskie i włoskie. Z całego tomu poezji, które po nim zostały, przetrwały tylko dwa sonety miłosne, raczej konwencjonalne w treści i formie. W jednym z nich pisze Leonello, że na Helikonie znajduje się skała, z której wytryska cudowne źródło. Kto w jego wodzie obmyje twarz, nie musi się obawiać żarów miłości. Poeta poszedł tam, ale gdy się schylał nad źródłem, Amor wypuścił z łuku strzałę i zatruł nią wodę, która zamiast zagoić jeszcze zaogniła ranę.
Małżeństwo z Małgorzatą Gonzaga thumb|Portret Leonella d’Este pędzla Pisanella Jeszcze za życia ojca w 1435 roku Leonello ożenił się z Małgorzatą Gonzaga, córką signora Mantui Gianfrancesca I. W akcie zaręczynowym Mikołaj III zapewniał synowi następstwo tronu w Ferrarze, o czym doniósł potem senatowi weneckiemu. Więzy łączące Ferrarę z Mantuą uległy dalszemu wzmocnieniu w dwa lata później, gdy brat Małgorzaty, Karol, ożenił się z siostrą Leonella – Lucyllą. Małgorzata była wychowanicą Vittorina da Feltre, podobnie jak Leonello zafascynowaną starożytnymi Grekami i Rzymianami.