Guarino tak bardzo ucieszył się z tego związku, że podarował swemu uczniowi w prezencie ślubnym przekład dwóch życiorysów Plutarcha. Małgorzata nie była szczególnie piękna, kronikarze prześcigają się natomiast w pochwałach jej dobrego wychowania, skromności i dobroci.

Panna młoda wjechała do Ferrary 6 lutego 1435 roku na białym koniu, w płaszczu z karmazynowego aksamitu, podbitym gronostajami, gdyż dzień był zimny, a na polach leżał śnieg. Festyny z okazji ślubu trwały trzy dni. Do zapłacenia wydatków weselnych przyczynili się w znacznej mierze, chcąc sobie zaskarbić łaski markiza, urzędnicy państwowi, gminy oraz osoby prywatne. Modena przysłała na ten cel 2000 lirów, biskup Modeny – 250, uczony humanista Ugo Beci – 166, a architekt dworski Giovanni da Siena – 100 lirów marchezańskich. Mikołaj III był winien ojcu Gianfrancesca Gonzagi 44000 dukatów, których część została wliczona do posagu Małgorzaty.