Kuma pomimo tego, że wygłaszane jest najczęściej przy akompaniamencie muzyki i nierzadko za pomocą śpiewu, skupia całą uwagę na słowie. Jest więc zasadniczo mową, której celem jest przekazanie informacji. Dowodem na nacisk kładziony na treść, jest utożsamianie w powszechnym rozumieniu kuma z londo – wiedzą. Artyści zajmujący się tą specjalnością stanowią swoisty autorytet historyczny w społeczeństwach Mande, w tej kwestii panuje bowiem przekonanie, iż opowiadaczem (kumala) może zostać tylko ten, kto posiada wiedzę, ta zaś płynie z mądrości i doświadczenia nabytych z wiekiem. Opowieści przekazywane za pomocą kuma (w tym głównie genealogie i narracje historyczne) nierzadko skierowane są do wąskiego grona wtajemniczonych słuchaczy, zdolnych wyłapać i zrozumieć zakamuflowane treści.
Z kolei pieśniarzy, a w przeważającej większości pieśniarki charakteryzuje siła głosu, którą uważa się za atrybut młodości. Donkili, w przeciwieństwie do kuma, wykonywane jest dla szerokiej publiczności, co daje mu możliwości silnego oddziaływania społecznego. Posiada też zestaw zmetrykalizowanych utworów lirycznych oraz specyficznych dla tej specjalizacji, rozpoznawalnych melodii.