Donkili zatem przenosi uwagę z treści na muzykę, ze słów na interpretację wokalną.
Jeli-instrumentaliści jako jedyni artyści w całej kulturze Mande posiadają wyłączność na grę na kora (21-strunowa harfa), koni (lutnia o czterech lub pięciu strunach) i balafonie (rodzaj ksylofonu). Czasem, np. podczas ceremonii ślubu czy ekscyzji, mogą zagrać na bębnach typu dundun i tama, niemniej z reguły należy to do zadań zawodowych bębniarzy, należących do oddzielnej grupy społecznej. W przypadku kobiet – jelimusolu zdarza się, że akompaniują swój śpiew dźwiękiem podłużnych, żelaznych dzwonków zwanych karignan.
Występy jeli mogą odbywać się zarówno w warunkach prywatnych jak i na zorganizowanych koncertach z orkiestrą, które czasem nagrywane są przez telewizję i przekazywane na żywo, bądź w późniejszej retransmisji.
Status społeczny Z punktu widzenia stratyfikacji społecznej, jelilu zajmują środkową pozycję pomiędzy arystokracją a kastą dawnych niewolników. Stanowią oni część grupy o nazwie nyamakala, złożonej z artystów-rzemieślników, w tym mówców, rymarzy i kowali. Zawód griota jest dziedziczny (jeli znaczy „krew”, a jeliya „przekaz przez krew”) i tradycyjnie strzeżony przez endogamię. Analogicznie dzieje się tak również z pozostałymi zawodami nyamakala.