Od zawsze byli oni kojarzeni z elitą polityczną Mande – zazwyczaj towarzyszyli przywódcom i wojownikom, będąc niejako ich oficjalnymi reprezentantami. Częstą praktyką było posyłanie griota w ramach negocjacji do innego władcy, by poprzez recytację listy zasług jego oraz jego rodu, zjednać sobie przychylność tej osoby.

Niemniej członkowie grupy horon – szlachetnie urodzonych, posiadających wyższą rangę społeczną, odnoszą się z pogardą do griotów. Określają ich jako żebraków i pasożytów, głównie ze względu na sposób w jaki domagają się oni wynagrodzenia za występ. Jednocześnie też obawiają się rażącej siły oddziaływania ich mowy, która może zostać użyta przeciwko nim, w formie publicznej pieśni oszczerczej.

Wszyscy przedstawiciele kast Mande uwikłani są w skomplikowaną sieć społecznych zależności, które znajdują odzwierciedlenie w obowiązku wzajemnego obdarowywania się. Dla wykonawców sztuki jeliya kluczową rolę odgrywa tutaj prymat rodu Kouyate, który sprawia, że grioci noszący to nazwisko mogą domagać się darów od pozostałych jeli. Z kolei członkowie arystokracji są zobowiązani wynagradzać wszystkich artystów bez względu na pochodzenie rodowe. Jeli utrzymują się bowiem wyłącznie z darów otrzymanych w podziękowaniu za wykonany utwór, lecz w żadnym wypadku nie uważa się tego za zapłatę.