David Cornelius, recenzent ze strony DVD Talk, opisał serial jako pomysłowe połączenie kreatywności w tworzeniu postaci, geniuszu komicznego oraz umiejętnie podanego chaosu. W jego opinii był to jeden z najlepszych seriali wyświetlanych wówczas w telewizji. Sebastian Łupak z „Gazety Telewizyjnej” pisał, że „to znakomita, oparta na dialogach komedia” oraz iż „ta kreskówka jest tak zabawna, a postaci dopracowane, że trudno jej nie pokochać”. Eric J. Smith w recenzji napisanej dla „Multichannel News” uznał Dom dla Zmyślonych Przyjaciół pani Foster za jedną z kilku produkcji Cartoon Network, które w wielu aspektach przewyższają jakością dawne animacje z wytwórni Hanna-Barbera.
Recenzenci wskazywali na różne specyficzne cechy serialu: Sebastian Łupak zwracał uwagę na naśmiewanie się przez twórców serialu „ze współczesnego kapitalizmu, konsumpcjonizmu, kłamliwych reklam czy hollywoodzkiego stylu życia”. Recenzent „USA Today” Robert Bianco zauważył ponadto w serialu aluzję do problemu porzucania dzieci przez rodziców. Tym samym dzieło McCrackena staje się dla krytyka metaforą dziecięcego strachu przed porzuceniem i przed dorastaniem, a także zmęczenia młodego „rodzica” wychowywaniem swojego stworzenia.