Uwagę Davida Corneliusa przykuły użyte przez McCrackena środki służące budowaniu humoru, na przykład umiejętne użycie głosu przez aktorów, nagłe spowolnienia akcji czy też zastępowanie dialogu gestami i mimiką postaci. Wojciech Orliński sugerował, że serial może również pełnić funkcję terapeutyczną dla dzieci czujących niechęć rówieśników. W porównaniu z ówczesnymi serialami z początku XXI wieku ocenił humor występujący w Domu dla zmyślonych przyjaciół pani Foster jako „ciepły i serdeczny”. Kulturoznawczyni Divya McMillin również rozpatrywała serial w kategoriach edukacyjnych, przytaczając uwagę młodej widz o przełamywaniu w nim stereotypów dotyczących płci i rasy.