Pułk jazdy koronnej Atanazego Miączyńskiego – oddział koronny autoramentu cudzoziemskiego wojska I Rzeczypospolitej przełomu XVII i XVIII wieku (okresu wojny polsko-tureckiej 1683–1699 i wielkiej wojny północnej).
Formowania i zmiany organizacyjne W końcu XVI wieku w Rzeczypospolitej zaczęto organizować pułki jazdy. Grupowały one w sobie kilka (kilkanaście) chorągwi husarskich i pancernych. Początkowo były tworzone jedynie na czas wojny i sprawowały funkcję większej jednostki taktycznej. W drugiej połowie XVII wieku pułki istniały też w okresie pokoju.
Komput wojska koronnego datowany na 10 maja 1683 zawierał podział jazdy na pułki. Jednym z nich był pułk starosty łuckiego. Składał się z kilku chorągwi pancernych. W czasie bitwy pod Wiedniem pułk znajdował się na prawym skrzydle ugrupowania uderzeniowego.
W wyniku silnego wyczerpania kraju długoletnią wojną z Turcją, w 1690 sejm warszawski obniżył komput wojska koronnego i ustalił liczbę husarii na 2810 koni, pancernych na 8500 koni a lekkich na 2500 koni. Zgodnie z tym etatem pułk podskarbiego nadwornego posiadał 3 chorągwie pancerne i dwie lekkie. Łącznie 480 koni.