Z powodu ataków spekulantów francuski bank centralny w 1878 roku wstrzymał emisję nowych monet, jednak w obiegu pozostawały 3 mld srebrnych franków bez pokrycia w złocie, co spowodowało tzw. bimetalizm ułomny. Wkrótce potem Włochy wsparły swoją dotkniętą kryzysem gospodarkę przez emisję srebrnych lirów o niskich nominałach, co było sprzeczne z założeniami unii. Dla ratowania wiarygodności pieniądza w 1883 roku francuski bank centralny skupił te monety za 200 mln franków w złocie, pozbywając się większości swoich rezerw. Kolejnym krajem fałszującym wspólny pieniądz była Grecja, która zaczęła bić złote drachmy z obniżoną zawartością kruszcu. Proceder trwał przez 10 lat, po czym w 1908 roku inne państwa unijne wykryły fałszerstwo i usunęły Grecję z unii.
Pomimo usunięcia Grecji obywatele i przedsiębiorcy utracili zaufanie do systemu bimetalicznego. W 1920 roku banki szwajcarskie przestały przyjmować srebrne pięciofrankówki państw unii i zdawkowe monety belgijskie, w efekcie czego unia monetarna zaczęła upadać. W roku 1921 przyjęto procedurę likwidacyjną, którą zakończono w 1926 roku.
Na podobnych zasadach utworzono unię monetarną państw skandynawskich i unię między Austrią i Bawarią.
Zobacz też Strefa euro
Przypisy
Kategoria:Unie walutowe Kategoria:Historia gospodarcza