Zablokowana została także produkcja nowych monet ponad sumę 6 franków na jednego obywatela, co gwarantowało stabilność cen.
Łacińska Unia Monetarna była otwarta na przyjmowanie nowych członków, z czasem przystąpiło do niej 15 kolejnych krajów.
Kryzysy walutowe w unii W 1870 roku sekretarz stanu w Państwie Kościelnym, kardynał Giacomo Antonelli, zauważył możliwości wynikające z istnienia wspólnej waluty i nakazał mennicy bić w tajemnicy monety ze zmniejszoną zawartością srebra oraz wypuścić do obiegu sześć razy więcej monet niż zezwalał traktat tworzący unię walutową. Ze względu na małą siłę gospodarczą Państwa Kościelnego fałszowanie przez ten kraj pieniądza nie miało wielkiego wpływu na funkcjonowanie unii.
W 1871 roku Francja przegrała wojnę z Prusami, co oznaczało koniec jej dominacji w zachodniej Europie. Dwa lata później kanclerz Otto von Bismarck zdecydował oprzeć pruską walutę na parytecie złota, co dodatkowo osłabiło znaczenie unii.
Jeszcze w tej samej dekadzie amerykański gang fałszerzy założył w Nevadzie nielegalną mennicę, w której wytwarzano monety pięciofrankowe z obniżoną zawartością srebra i na masową skalę przewożono do Europy, gdzie wymieniano na oryginalne pieniądze lub złote monety z rezerw Banku Francji.