Tadeusz Hobler (1899–1975) był mechanikiem, który rozpoczynał pracę w biurach konstrukcyjnych, m.in. w Państwowych Fabrykach Związków Azotowych w Chorzowie i w Mościcach, uczestnicząc w tworzeniu projektów instalacji kwasu azotowego, konwersji gazu wodnego i saletry amonowej (realizacja koncepcji Ignacego Mościckiego i własnych]; w następnych latach – konstruktor w amerykańskiej firmie Hydro–Nitro (autor 42. patentów, zarejestrowanych w 18. krajach). Po II wojnie światowej, jako specjalista inżynierii chemicznej o światowej renomie, tworzył w Polsce Główne Biuro Inwestycji i Odbudowy (później: Przedsiębiorstwo Konstrukcji Aparatury Chemicznej „PEKACHEM”), a następnie – Katedrę Inżynierii Chemicznej, na której kształcił studentów wydziału chemicznego i mechaniczno–energetycznego Politechniki Śląskiej w zakresie inżynierii chemicznej oraz projektowania i budowy aparatury i urządzeń. Wydał m.in. fundamenalne podręczniki: np. „Ruch ciepła i wymienniki” i „Dyfuzyjny ruch masy i absorbery”.