Józef Zawadzki (1886-1951) skończył studia chemiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, a następnie uzyskał tytuł inżyniera chemika na Politechnice w Karlsruhe w Niemczech, będąc w czasie tym okresie asystentem F. Habera i H. Buntego. Praktykę przemysłową zdobywał jako kierownik fabryki kwasu siarkowego w Boguminie. Po 1915 roku wrócił do Warszawy, gdzie rozpoczął działalność dydaktyczną jako wykładowca chemii ogólnej, chemii fizycznej i technologii nieorganicznej (z mocnymi akcentami chemii fizycznej). Wydał dwutomowy podręcznik „Technologia chemiczna nieorganiczna”, z którego uczyły się pokolenia polskich w Polsce. Prowadził badania dotyczące technologii związków siarki i glinu; opracował np. technologię wykorzystania gipsu i anhydrytu jako surowców siarkonośnych do produkcji kwasu siarkowego (cement jako produkt uboczny). Proces zrealizowano w skali przemysłowej w 1951 roku w Wizowie.
Janusz Ciborowski (1918-1986) uzyskał dyplom inżyniera-chemika w PW (1945) i odbył uzupełniające studia z inżynierii chemicznej w Massachusetts Institute of Technology (1946—1947);