W konsekwencji powojennej reinterpretacji lokalizacja cedyńska została przyjęta jako dominująca w latach 1945–1989, mimo że wcześniejsze ustalenia badaczy były znacznie bardziej zróżnicowane i często odbiegały od tej identyfikacji. Współcześnie stanowcza większość badaczy wskazuje na jej miejsce Cedynię.
Tło konfliktu W rejonie Cedyni znajdować się miał bród na Odrze, przez który biegł szlak handlowy z krajów połabskich do Pomorza, łącząc obie strony doliny Odry. Obecność szlaku handlowego sprzyjała lokalizacji w tym rejonie osadnictwa. Od IX wieku istniał w Cedyni graniczny gród plemienny słowiańskich Licikavików. Gród stanowił warownię graniczną..
Bitwa pod Cedynią była rezultatem długotrwałych procesów ekspansji niemieckiej na wschód w okresie wczesnego średniowiecza. Po podziale państwa Karola Wielkiego w 843 roku powstało Królestwo Wschodniofrankijskie, obejmujące ziemie zamieszkane przez ludy germańskie. Jego wschodnia granica sięgała początkowo dolnej Łaby oraz terenów Słowian i Czechów. W kolejnych dekadach państwo to prowadziło ekspansję w różnych kierunkach: na zachód, południe, wschód oraz północ. Po stłumieniu powstania Słowian połabskich Otton I Wielki doprowadził w 968 roku do utworzenia arcybiskupstwa w Magdeburgu, które miało prowadzić działalność misyjną na terenach pogańskich położonych za Łabą.