Narval (Q4) – francuski okręt podwodny z końca XIX wieku, jedna z pierwszych konstrukcji okrętów tej klasy. Zaprojektowany przez Maxime'a Laubeufa jako dysponujący możliwością zanurzania kuter torpedowy, wprowadził rewolucyjne w tym czasie rozwiązanie konstrukcyjne w postaci wewnętrznego kadłuba sztywnego otoczonego kadłubem lekkim.
W 1898 roku Marine nationale ogłosiła międzynarodowy konkurs na projekt okrętu podwodnegoPaul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact, s. 1-11., którego zwycięzcą została prawdziwie rewolucyjna konstrukcja Maxime'a Laubeufa o nazwie „Narval”Paul E. Fontenoy: Submarines: An Illustrated History of Their Impact, s. 76-77.. Mimo że wiele rozwiązań konstrukcyjnych tego okrętu nie przeżyło samej jednostki, Laubeuf po raz pierwszy zastosował w nim fundamentalne dla rozwoju tej klasy okrętów rozwiązanie – podwójny kadłub złożony z wewnętrznego kadłuba sztywnego (ciśnieniowego) oraz zewnętrznego kadłuba lekkiego. Zadaniem pierwszego z nich było wytrzymanie ciśnienia wody, podczas gdy zadaniem zewnętrznego kadłuba lekkiego było polepszenie możliwości w zakresie pływania na powierzchni. Pomiędzy kadłubami znajdowały się zbiorniki balastowe i trymujące. Taka konfiguracja kadłuba dominowała w budownictwie okrętów podwodnych aż do zakończenia II wojny światowej.