Będziemy w stanie działać przeciwko nim także po rozpoczęciu się zawieszenia broni. Będzie to operacja policyjna. Jeśli mieszkańcy otworzą ogień – zostaną aresztowani. Oni nie są uważani za wroga, ponieważ jest to nasze terytorium i oni są mieszkańcami naszego państwa.”
Jeszcze 16 lipca izraelscy żołnierze zdołali zająć wioskę At-Tira, która została zburzona i wysiedlona. Większość arabskich ochotników schroniła się wówczas w „Małym Trójkącie”. Po sukcesie w al-Tira, Izraelczycy postanowili kontynuować natarcie dążąc do zajęcia pozostałych wiosek. Działania prowadziły trzy kompanie z Brygady Aleksandroni. Wsparcie zapewniało kilkanaście samochodów pancernych, artyleria oraz trzy jednostki marynarki wojennej. Atak przeprowadzono 17 lipca, jednak oddziały po napotkaniu na ciężki opór musiały wycofać się. W dniu 18 lipca arabscy ochotnicy ostrzelali żydowskie pojazdy, zabijając dwóch kierowców. W okresie od 18 lipca do 15 października 1948 w Palestynie obowiązywał drugi rozejm. Szefem Północnego Dowództwa był generał Mosze Karmel, który pomimo obowiązywania zawieszenia broni postanowił realizować wytyczne otrzymane od Dawida Ben Guriona. Wykorzystano przy tym incydent z tego samego dnia, w którym zginęło dwóch kierowców i postawiono arabskim wioskom ultimatum, że jeśli się nie poddadzą to zostaną przymusowo ewakuowane.