Si, ben mio coll'essere, Miserere i duet Ai nostri monti, a najsławniejszą arią z tej opery jest stretta bohaterska Di quella pira (Ten stos płonący) cechująca się szybkim tempem, patosem i bardzo wysoką tessyturą, i uważana za istny śpiewaczy „tor przeszkód”. Warto zauważyć, że słynne końcowe wysokie C z tej stretty nie wyszły spod pióra Verdiego. Kompozytor jednak musiał pogodzić się z tym i przystał na tę praktykę wykonawczą, służącą wokalnemu popisowi śpiewaków.
Bibliografia
Józef Kański, „Przewodnik operowy”, Polskie Wydawnictwo Muzyczne S.A., Kraków 2008; Kolekcja „La Scala”, Polskie Media Amer.Com, Oxford Educational Sp. z o.o.; , nr 13 – G. Verdi, Trubadur, Covent Garden
Kategoria:Fikcyjni bohaterowie opery