Komentarz „Trubadur”, mimo nie najlepszego libretta, na którego kształt wpłynął także fakt, iż Cammarano zmarł nie ukończywszy pracy, cieszy się względnie dużym powodzeniem pośród dzieł Verdiego, o czym zadecydowała przede wszystkim jego warstwa muzyczna, a sam Manrico należy do ról, z którymi od premiery z 19 stycznia 1853 w rzymskim Teatro Apollo, kiedy to śpiewał tę partię Carlo Baucardé, mierzą się chętnie wszyscy tenorzy świata. Trzeba tu wymienić takie nazwiska jak Louis Guéymard, który wystąpił w tej roli w drugiej wersji (francuskiej), czy uważany za najlepszego wykonawcę tej partii w historii Enrico Caruso, ale także Mario del Monaco, Leo Slezak, Franco Corelli, Giuseppe di Stefano, z nam współczesnych zaś – trzej tenorzy: Luciano Pavarotti, Plácido Domingo i José Carreras oraz José Cura i Roberto Alagna.
Leo Slezak tak zresztą pisał o operze w swoich pamiętnikach:
W zasadzie nie ma momentów słabszych z udziałem postaci, do ważniejszych należą jednak serenada Deserto sulla terra, Ah!