Argument Sołtana – teoria astrofizyczna przedstawiona w 1982 roku przez polskiego astrofizyka Andrzeja M. Sołtana. Mówi ona w skrócie, że jeżeli źródłem energii odległych kwazarów była akrecja materii na supermasywna czarną dziurę, to takie supermasywne czarne dziury muszą nadal istnieć w lokalnym wszechświecie jako „martwe” kwazary.
Historia Już w roku 1969 Donald Lynden-Bell napisał pracę zawierającą tezę, że „martwe kwazary” znajdują się w centrum Drogi Mlecznej oraz pobliskich galaktyk. Argumentował on, że biorąc pod uwagę zliczenia kwazarów, ich jasności, odległości oraz efektywność akrecji przez orbitę fotonową na czarną dziurę, w obserwowanym wszechświecie powinno istnieć około 1010 kwazarów. Według niego, można w ten sposób wytłumaczyć istnienie obiektów o wysokim stosunku masy do jasności, które znajdują się w centrach galaktyk. Było to w zasadzie pierwsze sformułowanie argumentu Sołtana, brakowało w nim jednak bezpośredniego powiązania rozkładu mas czarnych dziur z funkcją świecenia kwazarów.
Argumentacja Sołtana Trzynaście lat później, w roku 1982, Andrzej M.