Sołtan pokazał bezpośrednio, że jasność kwazarów jest związana z tempem akrecji masy na czarną dziurę zgodnie ze wzorem:

gdzie: – współczynnik wydajności akrecji, – tempo akrecji masy opadającej na czarną dziurę, – prędkość światła.

Uwzględniając liczbę obserwowanych kwazarów na różnych przesunięciach ku czerwieni, Sołtan wyprowadził łączną gęstość energii emitowanej przez kwazary. Ponieważ rzeczywiste obserwacje są zawsze ograniczone minimalnym strumieniem, liczba istniejących kwazarów będzie większa od tych obserwowanych, zatem tak wyprowadzona gęstość energii jest ograniczeniem dolnym. Wartość otrzymana przez Sołtana to około 10−10 ergów na metr sześcienny (10−17 J/m³).

Sołtan wyliczył też średnią gęstość materii, która jest zgromadzona w kwazarach w wyniku akrecji. Otrzymany wynik to około 1014 mas Słońca na gigaparsek sześcienny. Masa ta byłaby rozłożona w sposób dyskretny, gdyż kwazary można uważać w tej analizie za obiekty punktowe. Przyjmując średnią masę kwazara jako 10 mln otrzymujemy stąd wysokie prawdopodobieństwo znalezienia „martwego kwazara” w promieniu kilku megaparseków od Ziemi.