W tamtym czasie pojawiały się już pierwsze dowody na to, że w centrach dużych galaktyk znajdują się supermasywne czarne dziury. Ponieważ masywne galaktyki rozłożone są z grubsza co kilka megaparseków, powyższa argumentacja wspierała tezę, że supermasywne czarne dziury były w przeszłości bardzo jasnymi kwazarami.
Obecne ograniczenia Zastosowanie argumentu Sołtana do wyliczenia średniej gęstości masy supermasywnych czarnych dziur daje wartość rzędu 2 × 105 mas Słońca na megaparsek sześcienny. Liczba ta jest co do rzędu wielkości zgodna z ograniczeniami obserwacyjnymi, dającymi lokalną gęstość na poziomie 5 × 105 /Mpc³.
Obecnie jednak nie stosuje się już argumentu Sołtana do wyznaczania lokalnej średniej gęstości czarnych dziur, bo tę można dobrze oszacować z obserwacji, lecz raczej do oceny średniego współczynnika wydajności akrecji ηav. Dokonuje się tego, porównując łączną masę kwazarów w danej objętości z ich łączną jasnością w jednostce objętości, przecałkowaną po czasie. Jak się okazuje, ηav jest wielkością niezależną od modelu kosmologicznego.