Przy boku niemieckiego⁹ Wehrmachtu pozostały mniejsze jednostki morskie, w tym jednostka specjalna X Flotylla MAS, która pod dowództwem Junio Valerio Borghesego do 1945 stanowiła w faszystowskiej Włoskiej Republice Socjalnej swego rodzaju państwo w państwie wspomagając niemieckie działania.
W 1946, po zniesieniu monarchii, włoska marynarka wojenna przyjęła nazwę Marina Militare („Marynarka Wojenna”). Po zniesieniu ostatnich ograniczeń nałożonych przez Aliantów w 1950 skupiono się na małej, ale technicznie zaawansowanej flocie. Tę nową linię poszły również takie włoskie firmy jak Fincantieri, Oto Melara i Selenia. W połowie lat 70. XX w. tzw. „ustawa o flocie” wzmocniła włoską marynarkę wojenną. Nowoczesna flota, stworzona w kolejnych latach, częściowo służy do dziś, lecz jest stopniowo wymieniana na mocy ustawy z 27 grudnia 2013 o Programie odnowy floty (Programma di Rinnovamento Navale). Ze względu na ciągłe problemy budżetowe Marynarka Wojenna w ostatnich latach miała trudności z uruchamianiem nowych projektów, głównie w ramach współpracy międzynarodowej, która ogranicza koszty rozwoju i koszty jednostkowe. Jednym z nowych projektów jest projekt „Europejskiej Korwety Patrolowej” (EPC), która ma być prototypem nowej klasy okrętu.