Od lutego 1943 roku rozpoczęły się w Derażnem pogromy Polaków przeprowadzane przez ukraińskich nacjonalistów z OUN i UPA. Najczęściej porywano pojedyncze osoby i mordowano je. Pierwszym mordem było uprowadzenie i zabicie 22 lutego 1943 geodety Lubomira Drohomireckiego, członka polskiej konspiracji. Do największego pogromu doszło 20 marca 1943 roku. Upowcy chodzili od domu do domu zabijając spotkanych Polaków. Zabito kilka rodzin, w tym małżeństwo Wołoszynów z jedenaściorgiem dzieci. Dzięki podjętym środkom ostrożności (warty, wzajemne ostrzeżenia), część Polaków zdołała zbiec przed napadem. Uczestnicy pogromu, wśród których byli także cywile, oprócz zabójstw dopuszczali się również grabieży polskiego mienia.
Po tym pogromie do Derażnego przybyli Polacy z Pieńków i Pendyków pomagając urządzić pogrzeb pomordowanym. Ofiary w pośpiechu chowano bez trumien w prześcieradłach. W Derażnem pozostali pojedynczy Polacy, których później systematycznie zabijano. W maju 1943 roku zabito także Ukraińca Olejnika, nauczyciela, który był zwolennikiem pokojowego współżycia z Polakami.