O produkowanie mumio podejrzewa się wspomniane już wilczomlecze, ale i koniczynę białą (Trifolium repens). W pobliżu miejsc wydobycia rosną również mchy z rodzajów Barbula, skrzydlik (Fissidens), Minium, Thuidium oraz wątrobowce: Asterella, Dumortiera, Marchantia, Pellia, Plagiochasma, Stephenrencella i Anthoceros. Tkanki tych mszaków zawierają podobne pierwiastki (m.in. miedź, srebro, cynk, żelazo, ołów), co mumio.
Historia i zastosowania Najstarsza znana wzmianka o mumio (określonego jako shijalitu) pochodzi z VI w. p.n.e. (Sushruta Samhita, autorstwa Sushruty. W Ćarakasanhita, starożytnej sanskryckiej rozprawie o medycynie, zawarta jest informacja, jakoby była to galaretowata substancja wydzielająca się ze zboczy górskich w maju i czerwcu. Znana jest jako Šilájatu i leczy wszelakie dolegliwości. Barwa zmienna, od jasnobrązowej po czarną.
Po oczyszczeniu i ekstrakcji mumio ma jednolitą konsystencję czarnobrązowej pasty, z widocznym połyskiem, charakterystycznym zapachem i gorzkim smakiem. Wysuszony ma gęstość 1,1–1,8 g/cm³. W temperaturze poniżej 20 °C przyjmuje formę stałą, ogrzane topi się. Łatwo rozpuszcza się w wodzie. Zapach został opisany jako przypominający mocz krowi.