Postulowane efekty lecznicze Mumio tradycyjnie spożywane jest na północy Indii i w Nepalu. W tradycyjnej indyjskiej medycynie przypisywano mu liczne zastosowania – leczenie cukrzycy przy podawaniu wraz z mlekiem, jako afrodyzjak, w leczeniu kamieni nerkowych, odmy, hemoroidów, otyłości, anoreksji, złamań (razem z żywicą guggul) i zakażeń wewnętrznych, do tego przypisywano mu pozytywny wpływ na układ moczowy, odpornościowy, nerwowy oraz układ krążenia. Miało również nasilać działanie innych leków pochodzenia roślinnego, co zaczęto badać w 2005 roku oraz opóźniać starzenie się.
Badania Istnieje kilka patentów na używanie mumio w Indiach i Nepalu. Potencjalne możliwości lecznicze mumio zależą od jego składu, a tym samym i pochodzenia. Na początku lat 50. XX wieku w Rosji i Indiach rozpoczęto badania naukowe nad mumio. W krajach byłego ZSRR preparaty oparte na mumio są nadal sprzedawane i rozwijane. Do 2011 żaden z postulowanych wpływów mumio na organizm nie został udowodniony. W 2014 oceniono, że wówczas niewiele było opublikowanych dobrze przeprowadzonych badań nad działaniem mumio, ukazało się więcej tych prowadzonych na zwierzętach lub in vitro.