Surdynka – dawny instrument muzyczny z rodziny skrzypiec, wykorzystywany w epoce baroku przez nauczycieli tańca.
Nazwa Nazwa instrumentu związana jest ze sposobem jego przenoszenia, którym – w związku z niewielkimi rozmiarami i poręcznością – była kieszeń. W języku francuskim instrument nazywany był pochette (zdrobniale od pochet = kieszeń), w niemieckim – taschengeige (pol. „skrzypce kieszonkowe”, od tasche = kieszeń). Włoska i alternatywna francuska nazwy sordino oraz sourdine pochodzą od słów oznaczających głuchotę, co związane jest z nikłym natężeniem dźwięku tych skrzypiec. Polska nazwa „surdynka” wydaje się pochodzić od dwóch ostatnich, ale muzykolog Stanisław Olędzki w tłumaczeniu Historii instrumentów muzycznych Sachsa niejednoznacznie zasugerował, że termin ten może pochodzić od kieszeni surduta. Józef Reiss użył też nazw „gęśliczki” oraz „skrzypeczki kieszonkowe”.