Budowa thumb|Muzyk grający na surdynce na obrazie Wieśniacy w jaskini (1642) Braci Le Nain Surdynka ma wąski, podłużny korpus bez boczków, z wypukłym spodem i lekko wypukłą płytą rezonansową. Forma korpusu bywa przyrównywana do kszatłtu łodzi. Szyjka jest podobna do skrzypcowej. Surdynka występuje też w formie przypominającej miniaturowe skrzypce. Początkowo miała trzy struny w stroju c1, g1, d1, później dodano czwartą (a2). W literaturze spotkać można również opisy instrumentów w strojach g1, d2, a2 oraz a1, e2, h2. Niektóre egzemplarze oprócz czterech strun melodycznych miały kilka rezonansowych.
Historia Angielski termin oznczający sudynkę po raz pierwszy, w powiązaniu z tańcem, pojawił się na początku XVI wieku w moralitecie Interlude of the Four Elements . Później, na początku XVII wieku, instrument zilustrowany został przez Michaela Praetoriusa w Syntagma musicum. Muzykolodzy wyjaśniają powstanie surdynki jako ewolucję średniowiecznych rebec.
Instrument był w użyciu od XVI do XVIII wieku, a szczególną popularność zyskał w wieku XVII.