Zbigniew Wacław Wilczyński (ur. 27 lutego 1928 w Siankach, zm. 30 października 1991 w Szczecinie) – polski lekarz, doktor nauk medycznych, radny Szczecina, pułkownik.
Życiorys Urodził się zimą 1928 w Siankach, w powiecie turczańskim w województwie stanisławowskim. Ojciec Tadeusz Wilczyński pochodził z Nowego Sącza, w Siankach służył w Korpusie Ochrony Pogranicza. Matka, Maria z domu Antoniszczak, zajmowała się domem. Zbigniew miał starszą siostrę, Sabinę. W 1934 cała rodzina przeniosła się do Stanisławowa, gdzie rok później zmarł ojciec. Zbigniew uczył się podczas okupacji niemieckiej w szkole powszechnej w Stanisławowie, a w 1944 rozpoczął naukę w szkole mechanicznej Werkschule przy warsztatach kolejowych. Jednak już wiosną 1944 wyjechał z rodziną do krewnych do Nowego Sącza i w 1945 zdał tam tzw. małą maturę w Państwowym Gimnazjum Ogólnokształcącym im. Bolesława Chrobrego. Następnie wraz z rodziną przeniósł się do Gdańska i tu uczył się i zdał maturę dnia 29 maja 1947 w II Państwowym Liceum Ogólnokształcącym im. dr W. Pniewskiego. W 1947 rozpoczął studia na Akademii Lekarskiej w Gdańsku. Ukończył je jako przodownik nauki dnia 19 lipca 1952. Po szkole wyższej rozpoczął pracę w przyuczelnianej II Klinice Chirurgicznej, skąd w 1952 powołano do służby wojskowej.