Odbył przeszkolenie oficerskie w Śremie i w Łodzi, a następnie mianowany na stopień porucznika. Skierowano go na stanowisko lekarza jednostki wojskowej w Sztumie. Dodatkowo szkolił się w Klinice Chorób Kobiecych Akademii Medycznej w Gdańsku, pracował cywilnie w poradni dla kobiet, prowadził szkoleniową izbę porodową. Został członkiem Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego. W 1954 został przeniesiony do Piszu, gdzie został asystentem Oddziału Ginekologiczno-Położniczego 102. Wojskowego Szpitala Garnizonowego. W 1956 po likwidacji szpitala Wilczyński został skierowany do Elbląga. Tego roku uzyskał specjalizację I stopnia, a w 1960 – II stopnia w ginekologii i położnictwie. W Elblągu awansował do stopnia kapitana, a następnie majora. Pełnił funkcję przewodniczącego Koła Naukowego Lekarzy i Farmaceutów Wojskowych. W 1970 roku został przeniesiony do 109 Wojskowego Szpitala Garnizonowego w Szczecinie, gdzie objął stanowisko ordynatora Oddziału Ginekologiczno-Położniczego, a od 1973 był adiunktem Kliniki Patologii Ciąży i Porodu Pomorskiej Akademii Medycznej. 31 października 1972 uzyskał stopień naukowy doktora medycyny za pracę pt. „Ocena przydatności elektrokonizacji jako metody leczenia zmian strukturalnych szyjki macicy przy współistniejących nadżerkach” (pod kierownictwem prof. Jerzego Higiera).