Kompozycja i interpretacja Whistler, zwłaszcza w późniejszych latach swej kariery, odrzucał myśl, że jego obrazy powinny wyrażać coś innego niż to, co jest widoczne na płótnie. Jest on znany jako główny rzecznik filozofii „sztuka dla sztuki” Rozwój tej filozofii zawdzięcza on w całej rozciągłości Swinburne’owi, który zapoczątkował ją w swojej książce William Blake: a Critical Essay z 1868. Później Whistler zaczął powoływać się na tę filozofię, gdy zmienił tytuł swojej obrazu z Dziewczynka w bieli na Symfonia w bieli nr 2. Whistler, przez analogię do muzyki, wyznawał w późniejszych latach filozofię, iż najważniejsza była kompozycja dzieła, a nie jego temat.
Jednym z najbardziej rzucających się w oczy detali obrazu jest obrączka na serdecznym palcu modelki. Umieszczona na ręce modelki wpartej o gzyms kominka stała się ona centralnym punktem kompozycji dzieła. Obrączka ta to detal, którego nie ma na poprzednim obrazie, Dziewczyna w bieli. Choć Whistler i Hiffernan nie byli małżeństwem, obrączka wskazuje na ewolucję charakteru, w jakim artysta ukazywał Hiffernan w swojej sztuce;