od prostytutki w Wapping do kochanki w Dziewczynie w bieli i wreszcie żony w Dziewczynce w bieli. Ewolucja ta jednocześnie odzwierciedla pojmowanie przez Whistlera własnej pozycji w świecie sztuki angielskiej – w kierunku większej legitymizacji. Obrączka jest ponadto aluzją do chrześcijańskiego sakramentu małżeństwa, co z kolei wprowadza aspekt religijny do estetyki, którą obaj ze Swinburne’m próbowali rozwijać.
Na przykładzie Dziewczynki w bieli widać, jak Whistler wyraźnie oddala się od realizmu francuskiego malarza Gustave’a Courbeta, pod którego dużym wpływem w przeszłości się znajdował. W obrazie występują kontrasty pomiędzy miękkimi, zaokrąglonymi kształtami postaci a ostrzejszymi, geometrycznymi kształtami kominka uzyskanymi poprzez zastosowanie „szorstkich, przejrzystych dotknięć pędzlem i gęstych, energicznych pociągnięć.”. Jako inspirację do Dziewczynki w bieli wskazywano różnych artystów i różne style. Porównywano obraz z dziełami Ingresa. Whistler był wielbicielem twórczości francuskiego malarza i inspirował się jego twórczością, choć Dziewczynka w bieli różni się pod wieloma względami od jego stylu. Wachlarz w ręce modelki i wazon na kominku stanowią elementy orientalne, będące wyrazem wpływu sztuki japońskiej na sztukę europejską w tamtym czasie.