W kolejnych latach z nowozelandzkimi drużynami juniorskimi odnosił duże sukcesy – w 1999 został mistrzem świata juniorów z kadrą U-19 oraz dwukrotnie powtórzył to osiągnięcie z reprezentacją U-21 w latach 2000 i 2001.
Z reprezentacją rugby siedmioosobowego brał udział w dwóch zakończonych triumfem kampaniach IRB Sevens World Series w sezonach 1999/2000 i 2000/2001. W 2001 roku zdobył Puchar Świata w argentyńskim Mar del Plata, a rok później uczestniczył w Igrzyskach Wspólnoty Narodów 2002 zdobywając złoty medal.
W roku 2000 odbył tournée po Europie wraz z nowozelandzką reprezentacją A. Do pierwszej reprezentacji został powołany w 2003 roku i zadebiutował wchodząc z ławki rezerwowych w przegranym spotkaniu z Anglią 14 czerwca. Stał się jednym z filarów tej reprezentacji – od swojego debiutu wystąpił w 34 z rzędu meczach All Blacks, co stanowi dwunasty wynik w historii nowozelandzkiego rugby. Po wygranym przez Nową Zelandię Pucharze Trzech Narodów został powołany na Puchar Świata w Rugby 2003 i został wraz z Dougiem Howlettem współzwycięzcą w klasyfikacji dla zawodnika z największą liczbą przyłożeń (po 7), a jego drużyna zdobyła brązowy medal.