Teoria Kształcenia Szerokie spektrum zagadnień, jakim operował Everth, można trafnie określić jako teoria kształcenia. Podczas jego działalności dziennikarskiej w prasie publikowano liczne rozprawy i pomniejsze prace o treściach przede wszystkim estetycznych oraz z zakresu historii sztuki i wiedzy o sztuce. Przedstawiają one wieloaspektowy obraz jego głównych zainteresowań kulturowych i szerokiej wiedzy. Everth był typowym przykładem intelektualnego wędrowca po różnych obszarach wiedzy, którego granice dziedzin naukowych ani nie zatrzymują ani nie ranią.
W 1923 roku, tuż przed puczem monachijskim, Everth ostrzegał w artykule zatytułowanym Narodowosocjalistyczne cele o niebezpieczeństwie zbliżającym się z Bawarii. W edytowanej przez Maxa Dessoira Zeitschrift für Ästhetik und Allgemeine Kunstwissenschaft (Magazyn o estetyce i naukach o sztuce) ukazał się w 1925 roku rozległy artykuł pt. Sztuka narracji. Tekst przedstawiał koniec długiego zainteresowania realistycznymi nowelistami XIX w. Jego wcześniejsze prace to esej o Wilhelmie Raabe oraz szczegółowa monografia Conrada Ferdinanda Meyera.