Stanisław Świerczek (ur. 7 stycznia 1914 w Krzemienicy, zm. 23 czerwca 1991 w Pabianicach) – polski duchowny katolicki, prezbiter archidiecezji łódzkiej, infułat, dziekan dekanatu pabianickiego.
Życiorys Młodość Wychowywał się w Galicji, na terenie ówczesnego zaboru austriackiego. W wieku 6 lat stracił ojca, który zmarł po powrocie z armii austriackiej po zakończeniu I wojny światowej. Po ukończeniu gimnazjum w Mielcu w roku 1934 wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi. Święcenia kapłańskie otrzymał 2 lipca 1939 roku w Łodzi.
Okres wojny Pracę duszpasterską rozpoczął jako wikariusz w parafii św. Urszuli w Strońsku nad Wartą. 6 października 1941 r. został aresztowany i 30 października 1941 r. trafił do obozu koncentracyjnego w Dachau, gdzie otrzymał numer obozowy 28448. Przebywał tam do czasu wyzwolenia obozu przez amerykanów, tj. do 29 kwietnia 1945 r, wraz z innymi duchownymi, w tym swymi najlepszymi przyjaciółmi z łódzkiego seminarium: ks. Mieczysławem Olszyńskim i ks. Lucjanem Jaroszką. Stał się ofiarą eksperymentów medycznych lekarzy obozowych, którzy wywołali u niego ropowicę kończyny dolnej.