Lata powojenne Do Polski powrócił na polecenie bp Włodzimierza Jasińskiego. 14 września podjął obowiązki wikariusza w parafii w Bełchatowie. Od 1947 r. pracował w parafii Opatrzności Bożej w Łodzi. W 1951 r. został mianowany wikariuszem parafii Podwyższenia św. Krzyża w Łodzi, gdzie przepracował 12 lat pod kierownictwem biskupa Kazimierza Tomczaka). Równolegle odbywał studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Również od 1951 r. przez 30 lat był dyrektorem łódzkiego oddziału Caritas i przewodniczącym Komisji Charytatywnej Diecezji Łódzkiej oraz członkiem Komisji Charytatywnej Episkopatu Polski.
Pobyt w Pabianicach 25 maja 1963 r. otrzymał nominację na proboszcza parafii św. Mateusza w Pabianicach. Zasłynął tu jako człowiek wielkiego serca, przyjaciel wszystkich parafian, patriota i dobry gospodarz świątyni. Przeprowadził gruntowną restaurację kościoła parafialnego – m.in. budowę ołtarza Najświętszego Serca Pana Jezusa, przystosowanie ołtarza głównego do zaleceń soborowych, wymianę witraży, posadzki, ławek, wyposażenia zakrystii. Był współfundatorem 24 dzwonów zawieszonych na wieży, co miało tworzyć carillon. Zorganizował obchody 1000-lecia chrztu państwa polskiego w Pabianicach (1966 r.) oraz 400-lecia parafii św. Mateusza (1988 r.). Zainicjował budowę dwóch pabianickich kościołów: Miłosierdzia Bożego i św.