Morfologia Kapelusz Średnica 5–7 cm. Za młodu stożkowato-łukowaty, później rozszerzony z wyraźnym garbem. Garb jest zazwyczaj tępy, rzadziej ostry. Skórka kapelusza śliska, błękitnoniebieska lub niebieskozielona, a u starszych okazów ma kolor od siarkowożółtego do kremowego. Kapelusz pierścieniaka białoniebieskiego szybko traci niebieskawą barwę. Blaszki Przyrośnięte i zbiegające ząbkiem. Początkowo mają cielistooliwkowy kolor, później purpurowobrązowy, a ich ostrza są białe, włókniste lub ząbkowane. Trzon Wysokość 3–7 cm, grubość 2–5 mm. Jest walcowaty i sprężysty. Początkowo ma niebieskozielonkawy kolor, później robi się jaśniejszy; u podstawy słomkowożółty, górą błękitnoniebieski. Na koniec staje się białawy i pokryty drobnymi płatkami lub włóknisto-łuskowaty. Miąższ Cienki, mięsisty. Początkowo jest błękitnozielony, potem zielonawoszary i brudnobiały, a u podstawy trzonu kremowy. Zapach kwaśny. Wysyp zarodników Purpurowo-brązowy. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, o grubych ścianach i bez pory rostkowej. Rozmiar 7-9 × 4.5-6 µm. Gatunki podobne Najbardziej podobny jest pierścieniak grynszpanowy (Stropharia aeruginosa). Jest jednak bardziej zielonkawy i na kapeluszu nie występują odcienie niebieskie.