Rozumienie historii przez Fellmanna zostało ostro zaatakowane przez przedstawicieli filozofii idealistycznej. Było dla nich nadto materialistyczne. Natomiast marksiści uznali jego książkę za przykład współczesnego rewizjonizmu mieszczańskiego.
W latach osiemdziesiątych XX w. główny obszar badań filozoficznych Fellmanna przesunął się w kierunku fenomenologicznych teorii świadomości. W swej książce pt. Phänomenologie als ästhetische Theorie (Fenomenologia jako teoria estetyczna; 1989) wypracowaną przez Edmunda Husserla teorię wglądu w istotę zinterpretował na przykładzie zdjęcia fotograficznego, jako przypadek estetycznego postrzegania tego, co ogólne w tym, co szczególne.
Rozwinięcie tak rozumianej fenomenologii ku ogólnej teorii mediów i medialności zawiera praca pt. Phänomenologie zur Einführung (Wprowadzenie do fenomenologii), której drugie wydanie ukazało się w 2009 roku. Swą teorią świadomości obrazowej Fellmann przeciwstawił się dogmatowi językowego odsłaniania się świata. W wielu tekstach o charakterze programowym wypracował logikę obrazu jako samodzielną formę symboliczną, sytuującą się między śladem a językiem. Prymat świadomości obrazowej ujął w pracy p.t Symbolischer Pragmatismus. Hermeneutik nach Dilthey (Pragmatyzm symboliczny.