Po zakończeniu wojny Andrzej Rudziński wrócił do Warszawy (1945) i rozpoczął pracę pedagogiczną w kilku średnich szkołach plastycznych (m.in. w Szkole Plastycznej im. Wojciecha Gersona), a poza tym (od 1948 roku) studiował i pracował w Akademii Sztuk Pięknych. Dyplom ukończenia ASP otrzymał w 1951 roku i na stałe związał się z uczelnią, w której osiągał kolejne stanowiska zawodowe i stopnie naukowe: thumb|Grób Andrzeja i Heleny Rudzińskich na cmentarzu Wojskowym na Powązkach 1948 – wykładowca technik drukarskich, 1950 – adiunkt w katedrze grafiki książki, 1953 – zastępca profesora w katedrze grafiki książki (kierownik pracowni grafiki książki), 1956 – stanowisko docenta, 1971 – tytuł profesora nadzwyczajnego.
Pełnił funkcje m.in.: prodziekana Wydziału Grafiki, kierownika Katedry Grafiki na Wydziale Malarstwa i Rzeźby, kierownika Katedry Grafiki Warsztatowej na Wydziale Grafiki. Przeszedł na emeryturę 30 października 1980 roku.
Zmarł 27 listopada 1980, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera 37B-1-22).
Twórczość Główne techniki, uprawiane przez Andrzeja Rudzińskiego, to początkowo drzeworyt, a później – ołówek i wklęsłodruki (techniki metalowe kwasorytnicze, warsztatowe – akwaforta, akwatinta, techniki mieszane, w tym grafika barwna).