Salamone Rossi, także Salomone, Salomon de’ Rossi, Szlomoh Me-ha-Adumim, zwany Ebreo (ur. 19 sierpnia 1570 w Mantui, zm. ok. 1630 tamże) – włoski kompozytor i instrumentalista pochodzenia żydowskiego.
Życiorys Przez całe życie związany był z dworem Gonzagów w Mantui jako członek żydowskiej trupy teatralnej, okazjonalnie zatrudniany był też jako skrzypek, violista i kapelmistrz. Na mocy książęcego przywileju nie musiał nosić nakazanych przez prawo Żydom żółtych odznak na odzieży. Przypuszczalnie zmarł w getcie mantuańskim na skutek epidemii po najeździe wojsk cesarza Ferdynanda II.
Należał, obok Monteverdiego, Striggia i Fariny, do grona muzyków związanych z dworem mantuańskim. Jego twórczość stylistycznie reprezentuje schyłkowy renesans, uprawiał przestarzały już ówcześnie typ 5-głosowego polifonicznego madrygału a cappella. Uważany jest za jednego z pierwszych twórców sonaty triowej i duetów kameralnych. Nawiązując do wzorców muzycznych ustalonych na soborze trydenckim podjął pionierską próbę wprowadzenia kompozycji polifonicznych do muzyki synagogalnej.