Związany z frakcją mniejszościowców w KPP.

Działał krótko w Czechosłowacji, występując na wiecach komunistycznych, za co został wydalony, a potem w Berlinie był delegatem na Międzynarodowy Kongres Antyfaszystowski w marcu 1929 i na XII Zjazd KPD w czerwcu 1929, na którym przemawiał w imieniu KPP. 1929-1931 studiował w Międzynarodowej Szkole Leninowskiej w Moskwie, po ukończeniu której został wysłany przez Komintern do Austrii, gdzie wkrótce został aresztowany i wydalony z kraju. Po powrocie do Moskwy w 1932 został pracownikiem naukowym w Instytucie Marksa-Engelsa-Lenina (IMEL), gdzie w 1934 opublikował zbiory dokumentów „Proletariat” i „RDR w Polsce 1918-1919”, za co w 1935 otrzymał tytuł kandydata nauk historycznych. W październiku 1932 brał udział w VI Zjeździe KPP koło Mohylewa.

W czasie „wielkiej czystki” 21 maja 1937 został aresztowany przez NKWD. 7 września 1937 skazany na śmierć przez „trójkę” NKWD za „przynależność do organizacji szpiegowsko-terrorystycznej”. Stracony 10 września 1937Бич-Битнер Генрих Эмильевич. Skremowany na Cmentarzu Dońskim, pochowany anonimowo (obecnie mogiła zbiorowa nr 1 na Nowym Cmentarzu Dońskim).

Zrehabilitowany 21 maja 1955 postanowieniem Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR.