Leonid Nikołajewicz Polski, ros. Леонид Николаевич Польский (ur. 1907 w stanicy Kaźminskaja w Kraju Stawropolskim, zm. 1993 w Piatigorsku) – radziecki dziennikarz, pisarz i publicysta, dziennikarz kolaboracyjnej prasy, a następnie oficer sztabu Głównego Zarządu Wojsk Kozackich podczas II wojny światowej, podziemny autor i publicysta w okresie powojennym.
Po wojnie domowej w Rosji pozostał w kraju. W 1930 r. ukończył studia dziennikarskie na uniwersytecie górskim we Władykaukazie. Następnie pracował jako dziennikarz w Leningradzie. Pisał artykuły przede wszystkim o historii Kozaków i twórczości literackiej Michaiła J. Lermontowa. Na początku lat 30. napisał pracę pt. „Lermontow na Kawkazie”, ale nie została ona wydana. Był jednym z ulubionych publicystów Siergieja M. Kirowa. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., służył w Armii Czerwonej jako korespondent wojenny. Podczas walk pod Leningradem został ranny, po czym wiosną 1942 r. przeniesiono go do Stawropola. Kiedy w sierpniu tego roku wojska niemieckie podeszły pod miasto, Leonid Polski pozostał w nim jako rezydent NKWD. Podjął jednak kolaborację z Niemcami. Pracował w redakcji pisma „Utro Kawkaza”. Uratował wiele dokumentów, ksiąg, ikon i wyposażenia cerkiewnego przed zniszczeniem.