Po ewakuacji do Niemiec w 1943 r., współpracował z pismami kozackimi „Kalinok” i „Kazaczja Ława”. Został redaktorem gazety Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA) „Informacyonnyj listok”. Wszedł w skład Głównego Zarządu Wojsk Kozackich. Otrzymał stopień starsziny wojskowego. W 1944 r. wraz ze sztabem atamana gen. Piotra N. Krasnowa przybył do północnych Włoszech, gdzie został rozmieszczony Kozacki Stan. Na początku maja 1945 r. poddał się Brytyjczykom, którzy wydali go Sowietom. W ZSRR został skazany na karę najpierw 10, a następnie 25 lat łagrów. Przebywał w obozie na Workucie. Po wyjściu na wolność pisał artykuły do samizdatów. Pod pseudonimem „Archijepiskop Stawropolski Gedeon” był autorem publikacji naukowej pt. „Istorija Christianstwa na Siwiernom Kawkazie”. Jego żona wydała napisaną przez L. N. Polskiego książkę pt. „I zwiezda s zwiezduju goworit”. Dopiero na początku lat 90. XX wieku pod jego nazwiskiem wyszły książki „Letopiś Piatigorska”, „Gławnyj prospiekt”, „Riestoracyja”, „Lermontow w Piatigorskie”, „Puszkin w Piatigorskie”, „Lew Tołstoj w