Podczas wojny 1920 roku została przydzielona do zespołu wojskowego szpitala epidemiologicznego w Grodnie. Miała opinię doskonałej diagnostki.
W latach trzydziestych pracowała jako asystentka w Klinice Wewnętrznej i Anatomii oraz Patologii Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas II wojny światowej zorganizowała ambulatorium na ul. Grójeckiej, a podczas powstania warszawskiego szpital polowy na Okęciu, przekształcony potem w Dom Dziecka Warszawy. Po II wojnie pracowała jako lekarka na terenie WarszawyNekrolog „Życie Warszawy” z 7 marca 1960.Józef Mieczysław Pfeiffer, Wspomnienia warszawskiego przemysłowca, t 1, Warszawa 2003, s. 138..
Działalność społeczna Od wczesnej młodości była zaangażowana w działalność społeczną i na rzecz praw kobiet. Jako uczennica gimnazjum należała do kółek samokształceniowych, po ukończeniu gimnazjum uczyła się w tzw. Uniwersytecie Latającym. Podczas strajku szkolnego w Królestwie Polskim (1905-6) organizowała tajne komplety, na których wykładała matematykę i fizykę. W okresie studiów należała do Związku Równouprawnienia Kobiet PolskichZwiązek został założony w roku 1907, działał do I wojny światowej. (była przewodniczącą Sekcji Równouprawnienia Kobiet w Sankt-Petersburgu i stałą delegatką na rady ogólne Związku w Warszawie), publikowała m.in. w warszawskim „Sterze”Organ ruchu równouprawnienia kobiet.