Pismo ukazywało się w latach 1895–1897 we Lwowie, a następnie zostało reaktywowane w roku 1907 w Warszawie, gdzie wychodziło jako publikacja Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich do roku 1914.. Współzakładała, a następnie była m.in. wraz z Cezarią Baudouin de Courtenay Ehrenkreutz Jędrzejewiczową i Kazimierą Iłłakowiczówną członkinią władz stowarzyszenia Studentek Polek – Spójnia, w którego ramach kierowała kołem medyczekZ życia studentek Polek w Petersburgu, red. H. Kasperowiczowa, Z. Klarnerowa, M. Matuszewska, Warszawa 1929, s. 14–17.. Była wiceprzewodniczącą zarządu kasy ogólnostudenckiej, zakładała studenckie kluby dyskusyjne. Podczas I wojny światowej działała w sankt-petersburskim oddziale Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny.

11 listopada 1918 r. weszła w skład trzyosobowej delegacji domagającej się od Józefa Piłsudskiego przyznania kobietom prawa wyborczego. W lutym 1919 kandydowała do Rady Miasta Warszawy z dziewięćdziesiątego ósmego miejsca na liście Narodowego Komitetu Wyborczego, nie uzyskawszy miejsca w radzie.