Przy Klinice stworzył Pracownię Chirurgii Doświadczalnej, w której prowadzono pionierskie badania nad stosowaniem przeszczepów komórek beta trzustki oraz badania nad chirurgią tarczycy, nadnerczy i przytarczyc. Z jego inicjatywy w 1978 stworzono Sekcję Chirurgii Endokrynologicznej Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, której został pierwszym prezesem (funkcję tę pełnił przez do 2002). Tytuł profesora zwyczajnego otrzymał w 1985. W latach 1987–1991 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Endokrynologii AM w Łodzi. W 1993 zapoczątkował działalność pierwszej w Polsce Szkoły Chirurgii Laparoskopowej. Na emeryturę przeszedł w 1995, pozostając nadal aktywnym w stworzonej przez siebie Klinice. Otrzymał honorowe członkostwo Towarzystwa Chirurgów Polskich. W 2003 zorganizował w Wiedniu posiedzenie założycielskie Europejskiego Towarzystwa Chirurgii Endokrynologicznej.

Zmarł w wieku 87 lat i został pochowany na cmentarzu Zarzew w Łodzi.

Dorobek naukowy Był autorem lub współautorem 606 prac naukowych. Pod jego kierunkiem 37 lekarzy uzyskało specjalizację z chirurgii. Wypromował 34 prace doktorskie i 6 habilitacji. Czterech jego wychowanków otrzymało tytuł profesora zwyczajnego.