Pułk latał na dwupłatowcach Po-2 (do 1944 nazywane U-2), o konstrukcji drewniano-płóciennej. Zaprojektowane w 1928, miały służyć jako samoloty treningowe i rolnicze. Jednak z powodu braku innych maszyn przesunięto go do zadań rozpoznawczych, łącznikowych, sanitarnych, a nawet bombowych i szturmowych. Każdy samolot zabierał zaledwie 200 kilogramów bomb, więc nierzadko jedna załoga musiała odbywać kilka lotów jednej nocy. Choć samolot był przestarzały i powolny, to jego zdolności manewrowe i wytrzymałość konstrukcji niejednokrotnie ratowały jego pilotów z opresji. Prędkość maksymalna samolotu była niższa niż prędkość przeciągnięcia podstawowych myśliwców Luftwaffe (Messerschmitt Bf 109 i Focke-Wulf Fw 190), tak więc niemieccy piloci mieli trudności z zajęciem dogodnej pozycji do strzału (z tyłu za ogonem samolotu). Był natomiast wrażliwy na ostrzał artylerii przeciwlotniczej, dlatego misji dziennych na nim praktycznie nie wykonywano.