i niemal przewyższał swą militarną biegłością wszystkich swoich poprzedników: wspomnijmy choćby o tym, że podporządkował sobie ludy: Vindelici (zapewne kontaminacja nazw etnicznych Winedów i Wieletów) i Leutici (Lutycy, a może ogólnie Łużyczanie), i inne narody graniczące ze Suewami, którzy samotnie, nawet do dnia dzisiejszego wierzą w pogańskie przesądy: jak Saraceni i Turcy, którzy czczą Boga Stwórcę, patrząc na Mahometa nie jako na Boga, ale jako jego proroka. Ale Vindelici czczą Fortunę i stawiają jej bałwana w szczególnych sytuacjach, wkładając róg w jej prawą dłoń i napełniając go napojem zrobionym z miodu i wody, który Grecy nazywają „Hydromellum”. Święty Hieronim ze Strydonu udowadniał w swej osiemnastej księdze na temat Izajasza, że Egipcjanie i prawie wszystkie wschodnie narody postępują tak samo. Dlatego podczas ostatniego dnia listopada, Vindelici siadają naokoło i wspólnie go oglądają; a jeśli róg będzie pełny, klaszczą i głośno wyrażają swoje zadowolenie: ponieważ w następnym roku, jej [Fortuny] pełny róg obfitości zwiastuje dostatek i spełnienie życzeń: jeśli jednak jest inaczej, to lamentują. Henryk w sposób rozsądny zhołdował te plemiona tak, że na każdej uroczystości, na której wkładał swą koronę, czterech z ich [Vindelitów] królów było zobowiązanych do niesienia kotła na ramionach, do kuchni, za pomocą