Wnioski z wojny z Pakistanem oraz znaczny wzrost siły marynarki Indonezji spowodowały konieczność dalszego wzmocnienia floty Indii, w tym wprowadzenia na uzbrojenie okrętów podwodnych. Ponieważ Wielka Brytania odmówiła sprzedaży nowoczesnych jednostek, Indie przeorientowały się na ZSRR jako dostawcę uzbrojenia i od drugiej połowy lat 60. zaczęły wprowadzać na uzbrojenie w dużej liczbie nowe okręty radzieckie. W ramach pierwszej partii od 1966 roku Indie nabyły cztery okręty podwodne projektu 641 (oznaczenie zachodnie Foxtrot), pięć małych fregat proj. 159 (Petya), dwa okręty desantowe polskiej budowy proj. 771 (Polnocny) oraz kilka patrolowców i okrętów pomocniczych. Zamówiono następnie pierwsze okręty rakietowe − osiem kutrów projektu 205 (Osa I). Okręty te brały udział w kolejnej wojnie z Pakistanem w grudniu 1971 roku. Podczas tej wojny marynarka Indii działała aktywnie, prowadziła blokadę morską i zatopiła pakistański niszczyciel i okręt podwodny „Ghazi”, tracąc fregatę „Khukri”, nie licząc kilku mniejszych jednostek obu stron. Liczebność personelu marynarki w 1972 roku sięgnęła 20 tysięcy, w tym 1800 oficerów. Po wojnie w latach 70. dostarczono z ZSRR dalsze cztery okręty podwodne proj. 641 i siedem fregat proj. 159 (Pietya III), trzy korwety rakietowe proj. 1234E (Nanuchka II) i osiem kutrów rakietowych proj.