Brak organizacji utrudniał rozwój co wobec prześladowań i braku uznania ze strony państwa przyczyniało się do osłabienia na przykład akcji misyjnych. Dodatkowo chrześcijaństwo na terenie Persji było najprawdopodobniej podzielone, ze względu na język, na odrębne wspólnoty. Inskrypcja maga Kartira wspomina iż zasłynął on jako prześladowca „nazarejczyków i chrześcijan”. Historycy sądzą iż pod pojęciem „chrześcijan” należy tutaj rozumieć Greków, jeńców z Cesarstwa i ich potomków a przez „nazarejczyków” semickojęzycznych chrześcijan Mezopotamii. Zjednoczenie chrześcijaństwa i zreorganizowanie go było palącą koniecznością dla jego wyznawców.
Synod W czasie pierwszego posiedzenia czterdziestu biskupów odczytano list duchownych „zachodu” do chrześcijan perskich, dostarczony przez Marutę. Był to w zasadzie program spraw do omówienia na synodzie. Podpisali się pod nim: Porfiriusz- biskup Antiochii, Akakios- biskup Aleppo, Pakida- biskup Edessy, Euzebiusz- biskup Telli, Akakios-biskup Amidy i kilku innych.